Knowledge

အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ့ စာစီစာကုံးတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ မိသားစုတစ္စုလုံးရင္နာမဆုံးျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ေနာင္တ

အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ့ စာစီစာကုံးတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ မိသားစုတစ္စုလုံးရင္နာမဆုံးျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ေနာင္တ

ကၽြန္မ မေန႔က ကေလးေတြကို စာစီစာကုံးတစ္ပုဒ္ေရးခိုင္းလိုက္သည္။ ေခါင္းစဥ္က ရိုးရိုးေလးျဖစ္ပါသည္။ “ဘဝတြင္အျဖစ္ခ်င္ဆုံးအရာ” ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ျဖစ္သည္။

“ဆရာမ … ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္ခ်င္ … ျဖစ္ခ်င္တာကို ေရးခဲ့လို႔ရသလား” ကေလးတစ္ေယာက္က ထေမးျခင္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္မက “ရတာေပါ့ကြ … ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲ ျဖစ္ခ်င္တာကို ေရးခဲ့လို႔ရတယ္” ကေလးေတြ ေပ်ာ္သြားၾကသည္။

တစ္ေယာက္တစ္ခြန္း ေအာ္ဟစ္ကာ ေက်ာင္းမွ ျပန္သြားၾကသည္။

“ငါက နတ္သမီးေလးျဖစ္ခ်င္တယ္” “ငါက ဆရာဝန္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္” “ငါက ဘတ္စ္ကားေမာင္းမယ္”ကေလးေတြ တစ္ေယာက္တစ္ခြန္းေျပာသြားသည့္ စကားသံမ်ားက ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလွသည္။

မနက္ျဖန္ ဆိုလၽွင္ ကၽြန္မ သူတို႔ရင္ဘတ္ေလးေတြထဲကို ျမင္ရေတာ့မည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ေက်ာင္းတြင္ အျခားဘာသာရပ္မ်ား စစ္ေဆးေနသျဖင့္ သူတို႔ေရးထားေသာ စာစီစာကုံးမ်ားကို မစစ္မိ။

ကၽြန္မက သူတို႔စာအုပ္ေလးေတြကို အိမ္ယူလာၿပီး စစ္ေဆးေနမိသည္။ ညဉ့္နက္သည္အထိ ကၽြန္မ ခင္ပြန္းက မအိပ္နိုင္ေသးပါ။

သူက ဖုန္းထဲကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ သမီးႀကီးႏွင့္ သားႀကီးလည္း ထို႔အတူျဖစ္သည္။

“ေမာင္” “ဘာလဲကြာ” “ဒီမွာ လာၾကည့္စမ္းပါဦး” “ေနပါကြာ … ဒီမွာ စာဖတ္ေနတယ္” “အဲဒါထားလိုက္ပါ … ကၽြန္မ အတန္းက ကေလးတစ္ေယာက္ ေရးထားတဲ့ စာစီစာကုံး ေကာင္းလြန္းလို႔ လာဖတ္ၾကည့္စမ္းပါအုံး။

‌ေနပါဦးကြာ အေရးႀကီးလို႔ပါ။ … လာပါ … ဖတ္ၾကည့္ပါဦး” “ကဲ … မင္းပဲ ဖတ္ျပေတာ့။

ဒါဆိုနားေထာင္” “ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္ အျဖစ္ခ်င္ဆုံးအရာ” ကၽြန္ေတာ္သည္ ဖုန္းေလးတစ္လုံး အလြန္ျဖစ္ခ်င္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္တြင္ မိသားစုအားလုံး ျပန္ဆုံလၽွင္ ဖုန္းေလးေတြ ကိုယ္စီႏွင့္ျဖစ္သည္။

ေဖေဖကလည္း ဖုန္းႏွင့္၊ ေမေမကလည္း ဖုန္းႏွင့္၊ ကိုကိုကလည္း ဖုန္းႏွင့္၊ မမကလည္းဖုန္းႏွင့္ မ်က္ႏွာမခြာျဖစ္ေနၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္က ေဖေဖ့ကို စက္႐ုပ္ကားေလးဝယ္ခိုင္းခ်င္ေနသည္။ ေဖေဖ့ကို ေျပာမည္ဟု ျပင္လိုက္ေသာအခါ လက္ကာျပသည္။

ေဖေဖက ဖုန္းထဲကို အာ႐ုံစိုက္ေနသည္။ ေမေမ့ကို အကၤ်ီၾကယ္သီးျပဳတ္ေနသည္ကို တပ္ခိုင္း ခ်င္သည္။

ေမေမက ဖုန္းကိုၾကည့္ရင္းက မနက္မွ တပ္ေပးမည္ဟုေအာ္သည္။ ကိုကိုကလည္း ေဘာလုံးကန္ရန္ သြားေျပာသည့္အခါ ဖုန္းကိုၾကည့္ၿပီး ရယ္ေနသည္။

မမကလည္း ထမင္းဆာၿပီဟု ေျပာရာ ဖုန္းကိုၾကည့္ရင္း ေခါင္းေခါက္လႊတ္လိုက္သည္။သူတို႔အားလုံး ဖုန္းကိုခ်စ္သည္။

ဖုန္းႏွင့္မ်က္ႏွာ မခြာနိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနၾကသည္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာထက္ ဖုန္းမ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး ျပဳံးေနၾကသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္ အျဖစ္ခ်င္ဆုံး အရာကို ေျပာပါဆိုလၽွင္ ဖုန္းေလးတစ္လုံးျဖစ္ခ်င္မိသည္။ သို႔မွာသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႔အားလုံး ဝိုင္းၾကည့္မည္ထင္ သည္။

“ဟယ္” ေဖေဖက ဖုန္းကို ခ်လိုက္သည္။ သမီးႏွင့္ သားကလည္း ဖုန္းကမ်က္ႏွာကိုခြာၿပီး ကၽြန္မကိုၾကည့္သည္။

“ေကာင္းလိုက္တာ … မင္းအတန္းက ကေလး ဘယ္ဆိုးလို႔လဲ ေတာ္လိုက္တာ။ စာေရးတာ ညက္ေနတာပဲ။

အဲဒီ ကေလးကို အမွတ္ေကာင္းေကာင္း ေပးလိုက္ေပါ့” ကၽြန္မ ငိုခ်လိုက္မိသည္။ အားလုံးက ကၽြန္မကို နားမလည္စြာျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။

“အဲဒါ ဘယ္သူထင္လဲ … အဲဒါ ဘယ္သူလို႔ ထင္လို႔လဲ” “ဘယ္သူလဲ” “ကၽြန္မတို႔ သားငယ္ေလးရွင့္ … သားငယ္ေလးေရးထားတဲ့ စာစီစာကုံး” “ဟာ” သားငယ္ေလးက ထိုင္ခုံေပၚတြင္ ေကြးေကြးေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနရွာသည္။I want to be a phone ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ပါသည္

Credit-တင္ညြန႔္