Local News

အရဟံပုတီးစိပ်နည်းကြောင့် ဆင်းရဲသား (ကျောမွဲစစ်စစ်) ဘဝက ဆန်စက်ပိုင်ရှင် သူဌေးကြီးဖြစ်သွားတဲ့ “အရဟံ ဦးဆင်”

အရဟံပုတီးစိပ္နည္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲသား (ေက်ာမြဲစစ္စစ္) ဘဝက ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ သူေဌးႀကီးျဖစ္သြားတဲ့ “အရဟံ ဦးဆင္”

“ငဆင္— နင့္ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ခုမွ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ ကိန္းတယ္ ဟ။နင္ ထူးျခားေတာ့မယ္။ ဆက္ႀကိဳးစား ၾကားလား ”(အဘိဓဇမဟာရ႒ဂု႐ု မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီး) ——– စစ္ႀကီး ၿပီးခါစေလာက္က မႏၲေလးေျမာက္ဘက္ မတၱရာနယ္က ပိုင္ရြာ တစ္ဝိုက္မွာေတာ့ “အရဟံ ဦးဆင္” ဆိုတာ မသိသူ မရွိသေလာက္လို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။

သူ႔ကို လူေတြ အသိမ်ားတာဟာဆန္စက္ပိုင္ရွင္ သူေဌးႀကီးတစ္ဦးျဖစ္လို႔ဆိုတာထက္အကၤ်ီဗလာ၊ လုံခ်ည္ဖာတစ္ရာနဲ႔ ႏြားေက်ာင္းသားဘဝက ျဗဳန္းစားႀကီး ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားတာရယ္၊

ေသသည္ အထိ ပုတီးတစ္ကုံးနဲ႔ ပုတီးမျပတ္ စိပ္ေနေလ့ရွိတာရယ္၊ သူ႔အိမ္ဝမွာ “အရဟံ” ဆိုတဲ့စာလုံးဆိုင္းဘုတ္အႀကီးႀကီးေရးထားတာရယ္တို႔ေၾကာင့္ပါပဲ။

ဒီ “အရဟံ”ဆိုတဲ့စာလုံးဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေၾကာင့္ပဲ သူ႔ကို “အရဟံ ဦးဆင္” လို႔ လူေတြက သိၾကေခၚၾကတာပါ။ ဦးဆင္၏ ငယ္ဘဝ ဦးဆင္ဆိုတာ ငယ္ငယ္က သာမေဏဘဝနဲ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ မစိုးရိမ္ေက်ာင္း တိုက္ ဆရာေတာ္ႀကီး ဘဒၵႏၲသူရိယာဘိဝံသ (ေနာင္ အဘိဓဇမဟာရ႒ဂု႐ု) ထံမွာ ေနသြားခဲ့ဖူးတယ္။

ရဟန္းမျဖစ္ခင္မွာဘဲ သူ႔ဒကာႀကီး ဆုံးပါးသြားလို႔ မိခင္နဲ႔ လူမမယ္ (မည္) ညီ၊ ညီမငယ္ေတြကို လုပ္ကိုင္ေကၽြးဖို႔ လူထြက္လိုက္ရတယ္။

လယ္ယာေျမပိုင္ မရွိတဲ့အတြက္ သူမ်ားအိမ္မွာထြန္ယက္ႏြားေက်ာင္းသူရင္း ငွားဘဝနဲ႔လုပ္ကိုင္စားရတဲ့ဘဝမွာ မိသားစုကစားအိုးႀကီးတဲ့အတြက္ အသက္ထိန္း႐ုံ အရွက္လုံ႐ုံ အနိုင္နိုင္ဘဝပါ။ လုံခ်ည္ခါးႏြမ္း ေက်ာေနလွမ္းဘဝမွာ အိမ္က ခေနာ္ ခနဲ႔ေခတ္သစ္ ကာကဝလိယလို႔ေတာင္ ဆိုနိုင္ေလာက္ပါ သတဲ့။

ဆရာသမားရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို အျမဲ ဦးထိပ္ထားတတ္တဲ့ ေမာင္ဆင္ဟာ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေမြးေန႔ နီးၿပီဆိုရင္ေတာ့ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ကို အျမဲေရာက္ေအာင္ လာတယ္။ လႉဖြယ္ဝတၳဳရယ္လို႔ မပါေပမယ့္ ဆရာသမားကို ဝတ္ႀကီးဝတ္ငယ္ ျပဳေပးရင္း ထင္းခြဲ၊ ေရခပ္၊ တံျမက္လွည္း စတဲ့ အလုပ္ၾကမ္း မွန္သမၽွ အားလုံး ဒိုင္ခံၿပီး လုပ္ေလ့ရွိပါသတဲ့။

ေမြးေန႔ၿပီးလို႔ အျပန္မွာေတာ့ အကၤ်ီဗလာနဲ႔ တပည့္ကို မၾကည့္ရက္တဲ့အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီးက “ငါ့တပည့္လို သံဃာ့ေဝယ်ာဝစ္ၥလုပ္သူအတြက္ ေပးေကာင္းတယ္ ကြဲ႕။အပ္စပ္ပါတယ္။ အကၤ်ီခ်ဳပ္ဝတ္” လို႔ ေျပာၿပီး အဲဒီေခတ္က နာေရးကန္ေတာ့ ပြဲေတြမွာ ပါလာေလ့ရွိတဲ့ ပိတ္စကေလးေတြကို ခ်ီးျမႇင့္တတ္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက မိမိအတြက္ အကၤ်ီခ်ဳပ္ဖို႔ဆိုၿပီး ေပးစြန႔္ေပမယ့္အိမ္မွာအရြယ္ေရာက္စ ျပဳေနၿပီျဖစ္တဲ့ႏွမေတြညီငယ္ေတြအတြက္ပဲသင့္သလိုခ်ဳပ္ေပးၿပီး ေမာင္ဆင္ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ယက္ခ်ည္ထက္ ခ်ဳပ္ခ်ည္ကေတာင္ ပိုမ်ား ေနၿပီလား ထင္ရတဲ့ လုံခ်ည္ဖာတစ္ရာ ေက်ာဗလာပဲ ေနရတာပါ။

ေမြးေန႔နီးတိုင္း ႏွစ္စဥ္ မွန္မွန္ေရာက္လာၿပီး ေက်ာေျပာင္ႀကီး ပိုၿပီး မြဲေျခာက္ လာတာက လြဲလို႔ ဘာမွ တိုးတက္ ေျပာင္းလဲမလာတဲ့ တပည့္ကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာ ေတာ္ႀကီးက- “ငဆင္ နင္ မခ်မ္းသာခ်င္ဘူးလား” လို႔ ေမးေတာ့- “ဘယ့္ႏွယ္ မိန႔္လိုက္ပါလိမ့္ဘုရား။

တပည့္ေတာ္သူမ်ားေတြလို သူေဌးျဖစ္ေအာင္ မခ်မ္းသာခ်င္ေနပါေစ။ အစားအဝတ္ ျပည့္ျပည့္စုံစုံနဲ႔ မိုးလုံေလလုံေလာက္ ေနရရင္ကို ေက်နပ္လွပါၿပီ။ ဆရာေတာ္မစနိုင္ရင္ မစေပးေတာ္မူပါဘုရား” လို႔ ေလၽွာက္ထားပါသတဲ့။

ဆရာေတာ္ႀကီးက “ဟဲ့… ငဆင္ရဲ့၊ ကံ ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ နင္လည္း သိသားပဲဟာ။ နင့္ကို ငါက မစလို႔ ဘယ္ရမလဲဟဲ့။ နင္ကိုယ္တိုင္ ႐ုန္းၿပီး ရပ္မွ မတ္လာမွာေပါ့” ဆိုေတာ့ “မွန္ပါတတ္နိုင္သမၽွေတာ့ႀကိဳးစားတာပါပဲဘုရား။မိသားစုကလည္း မ်ား၊ ညီေတြညီမေတြကလည္း လက္လုပ္လက္ကိုင္ေလးမွ အကူအညီက မရေသး။

ဒီၾကားထဲ ေလာကအေလ်ာက္ အိမ္ေထာင္ကလည္းက်ၿပီး ဆိုေတာ့ အလုပ္နဲ႔ဝင္ေငြက မတိုးဘဲ ပါးစပ္ေပါက္ေတြသာ တိုးေနတဲ့အတြက္ ဒီလိုပဲ လုံးခ်ာလိုက္ေနတာပဲ ဘုရား” လို႔ ျပန္ေလၽွာက္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက “ေအး—နင့္ကို ငါက မ,ထူေပးလို႔ေတာ့ မရဘူး။ နင့္ ကိုယ္နင္ ႐ုန္းထနိုင္ေအာင္ အေထာက္အကူေတာ့ ေပးလိုက္မယ္။ ေရာ့ ေဟာဒီ ပုတီးကို ယူသြား။

ဘာမွ နည္းေတြမ်ားမေနနဲ႔ “အရဟံ” တစ္လုံးကို အဓိပၸာယ္ပါ အာ႐ုံျပဳၿပီး မျပတ္ပြားေပေရာ့” ဆိုၿပီး အနားမွာရွိတဲ့ ပရိကၡရာပုံထဲက ပုတီးတစ္ကုံး ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက မတာ မဟုတ္ဘူးဆိုေပမယ့္ ေမာင္ဆင္ကေတာ့ ဒါဟာ ဆရာေတာ္ႀကီးက သူ႔ကို မစလိုက္တာပဲ ဆိုၿပီး ဆရာေတာ္ မိန႔္ၾကားတဲ့အတိုင္း မျပတ္ပြားၿပီး စိပ္ေတာ့တာပဲ။

ခါတိုင္း ကိုယ္အထက္ပိုင္းမွာ ဗလာက်င္းေနတဲ့ ေမာင္ဆင္မွာခုေတာ့အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္ဆိုရင္လည္း လည္ပင္းမွာ ပုတီးတစ္ကုံး ဆြဲထားတာ ေတြ႕ရၿပီး အလုပ္နားတာနဲ႔ ပုတီးနဲ႔ လက္မျပတ္ေအာင္ စိပ္ေတာ့တာပဲ။

ႏြားေက်ာင္းရင္လည္း ပုတီးစိပ္က မျပတ္ေတာ့ ဒုစရိုက္ရယ္လို႔ က်ဴးလြန္ခ်ိန္ကို မရွိေတာ့ဘူး။

ေနာက္တစ္ႏွစ္ ဆရာေတာ္ႀကီးေမြးေန႔မွာ ေမာင္ဆင္ ေရာက္လာေတာ့လည္း ဘာမွ ထူးျခားေျပာင္းလဲမႈ မရွိေသးဘူး။ ဆရာေတာ္ႀကီးထံပါးမွာ ဝတ္ခ်ေတာ့ “ငဆင္ ဘာေတြမ်ား ထူးျခားလာသလဲဟဲ့” “ဘာမွ မထူးေသးပါဘုရား” “ေအး လာစမ္း ဒီနား” ဆိုၿပီး “ျဖန္း” ခနဲ ရိုက္လိုက္ေတာ့ “အမေလးဘုရား” လို႔ လန႔္ေအာ္တယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက “နင္ လိုေသးတယ္၊ ဆက္ႀကိဳးစားဦး” လို႔ မိန႔္ပါတယ္။ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ သုံးႏွစ္ ဒီအတိုင္းပဲ၊ မထူးဘူး။ အဲ… ေလးႏွစ္ေျမာက္အေရာက္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီး “ငဆင္ လာစမ္း ဒီနား” “ျဖန္း” ဆိုေတာ့ “အရဟံ… အရဟံ… အရဟံ…” လို႔ ေအာ္လိုက္ပါသတဲ့။

ေအး နင့္ခႏၶာကိုယ္ထဲခုမွ “အရဟံ” ဂုဏ္ေတာ္ကိန္းတယ္ဟ။ သုံးေလး ႏွစ္အတြင္း ခႏၶာကိုယ္ထဲ အရဟံဘုရား အျမဲကိန္းေအာင္ တည္နိုင္တာ နင္ မဆိုးဘူး၊ နင္ ထူးေတာ့မယ္။ ဆက္ႀကိဳးစား ၾကားလား” “မွန္ပါဘုရား”

အခ်ိန္က ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာျပည္ဝင္လာခါစ၊ ျမန္မာျပည္ကို စစ္ေငြ႕စစ္ရိပ္ မ်ား သန္းလာၿပီ။ မတၱရာနယ္က ပိုင္ရြာမွာရွိတဲ့ ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား မိသားစုတို႔က စစ္ေဘးဒဏ္ကို တိမ္းေရွာင္ရင္း သူတို႔ေဆြမ်ိဳးမ်ားရွိရာ အိႏၵိယကို ျပန္လိုတဲ့အတြက္ သူတို႔မရွိတုန္းမွာ သူတို႔ပိုင္တဲ့ ဆန္စက္ကို အေစာင့္အေရွာက္အျဖစ္ လႊဲအပ္ခဲ့ဖို႔ နယ္မွာရွိတဲ့ အႀကီးအကဲမ်ား၊ မိတ္ေဆြသဂၤဟမ်ားနဲ႔ တိုင္ပင္တဲ့အခါ

အဲဒီနယ္သူႀကီးက-“သူရင္းငွားလုပ္ေနတဲ့ ေမာင္ဆင္ဟာ ဆင္းရဲေပမယ့္ ရိုးသားၿပီး သစၥာရွိ တယ္။ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့တပည့္ျဖစ္လို႔ ဆရာေကာင္းတပည့္ပီပီ ရိုးသား တည္ၾကည္တယ္၊ သူမ်ားပစၥည္းကို အလြဲသုံးစားလုပ္မယ့္သူငယ္ မဟုတ္ဘူး။

ဆရာသမားမ်ားရဲ့ အရွိန္အဝါေၾကာင့္လည္း ဆရာေကာင္းတပည့္ မပီသတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးလုပ္မွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ သူ႔ကိုပဲ လႊဲအပ္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ခိုင္းတာ အေကာင္းဆုံးပဲ” လို႔ အႀကံေပးၾကတယ္။

ဆန္စက္ပိုင္ရွင္မ်ားကလည္းဟိႏၵဴအမ်ိဳးသားမ်ား ျဖစ္တဲ့အတိုင္း “မစိုးရိမ္တိုက္” ဆိုတာကို ၾကားဖူးၿပီး အထင္ႀကီး ေလးစားၾကတဲ့အတြက္ သေဘာက်ၿပီး ေမာင္ဆင္နဲ႔သြားေတြ႕ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာဆိုညႇိႏွိုင္းၾကၿပီး ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာ တူၾကလို႔ ေမာင္ဆင္လက္ထဲ ဆန္စက္ကို လႊဲအပ္ၿပီး အိႏၵိယျပန္သြားၾကတယ္။

ေမာင္ဆင္လည္းမေမၽွာ္လင့္ဘဲဆန္စက္နဲ႔လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခြင့္ ရရွိသြားလို႔ ဆန္စက္ပိုင္ မဟုတ္ေပမယ့္ ဆန္စက္ကိုင္ သူေဌးေလးဘ၀ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။

အဲဒီႏွစ္ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့ ေမြးေန႔ကို သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ေမာင္ဆင္ဟာ ႏွစ္တိုင္းနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး။ အဝတ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ လႉစရာ ဆန္အိတ္ေတြ ဘာေတြ သယ္လာၿပီး မိသားစုနဲ႔အတူ ေရာက္လာၾကတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက-“ငဆင္ ဒီႏွစ္ ထူးလာၿပီလား ဟ” ဆိုေတာ့ “မွန္ပါ၊ ထူးဆို တပည့္ေတာ္စိတ္ကူးနဲ႔ေတာင္ မမွန္းဆရဲခဲ့ဖူးတဲ့အထိကို ထူးတာဘုရာ့။

အခု တပည့္ေတာ္ဆန္စက္တစ္လုံးကိုေစာင့္ေရွာက္ရင္း လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ခြင့္ရလို႔ တပည့္ေတာ္ ေတာင့္တခဲ့တဲ့ စားဝတ္ေနေရး ျပည့္စုံၿပီး မိုးလုံ ေလလုံေနနိုင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အဆင့္ထက္ေတာင္ လြန္ေနၿပီ ဘုရာ့။

ဒါေတြဟာ ဆရာေတာ္ မ,လိုက္တဲ့ ဆရာေတာ့္ ေက်းဇူးေတြပါပဲ ဘုရား”ဆိုၿပီးဝမ္းသာမ်က္ရည္နဲ႔ ေလၽွာက္ထားရွာတယ္။ “ဟဲ့—ငဆင္ရဲ့၊ နင့္ကို ငါမလို႔ မရဘူး။ နင့္ကိုယ္နင္ ႐ုန္းကန္ထရမွာလို႔ အစကတည္းက ေျပာထားသားနဲ႔၊ ဘယ္ကလာ ငါက မရမွာလဲ၊ အဲဒါ ငါမတာ လည္း မဟုတ္ဘူး၊ နံေဘးမွာရွိတဲ့ ဘုရားေတြက မတာလည္း မဟုတ္ဘူးဟဲ့။

နင့္ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ နင္ကိုယ္တိုင္မျပတ္ပြားထုံၿပီး တည္ထားတဲ့ “အရဟံ ဘုရား” က မတာ။ မတယ္ဆိုလို႔ ဘုရားတန္ခိုးသက္သက္နဲ႔ ခ်မ္းသာလာတယ္ မထင္လိုက္နဲ႔၊ ကံမ်ိဳးေစ့ ေအာင္ျမင္လာေတာ့ “အႏုတၱရံ ပုညေခတၱံ ေလာကႆ” ဆိုတဲ့ သာသနာေခတ္ႀကီးမွာ ဉာဏ္နဲ႔ လုံ႔လစိုက္ထုတ္နိုင္သေလာက္ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းတာေပါ့။

“သမၼသကတ သမၼာဒိ႒ိ” အျမင္မွန္ လက္မလြတ္ေစနဲ႔၊ မေမ့မေလ်ာ့ ဆက္ႀကိဳးစား ၾကားလား” လို႔ မိန႔္ၾကားပါတယ္။ ေမာင္ဆင္ရဲ့ဘဝဘယ္လိုေျပာင္းလဲသြားေပမယ့္ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီး ေမြးေန႔ေရာက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အရင္က လုပ္ေနက်အတိုင္း ထင္းခြဲ၊ အမွိုက္ရွင္း၊ ေရခပ္ စတဲ့ အလုပ္ၾကမ္းမွန္သမၽွ မိသားစုပါ ဝိုင္းဝန္းၿပီး ေဆာင္ရြက္ျမဲ ေဆာင္ရြက္ ပါတယ္။

စစ္ႀကီးၿပီးစေလာက္မွာေတာ့ အိႏၵိယ ျပန္သြားတဲ့ ဆန္စက္ပိုင္ရွင္မ်ားက “သူတို႔မိသားစု ဟိုမွာလည္းအလုပ္အကိုင္အဆင္ေျပေနတဲ့အတြက္ ဟိုမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မယ္။

ဆန္စက္မ်ားကိုလည္း ရိုးသားၿပီး သစၥာရွိတဲ့ ေမာင္ဆင္ကိုပဲ အၿပီးအပိုင္ေပးပါတယ္” လို႔ စာနဲ႔ လႊဲအပ္ပါတယ္။ စစ္ၿပီးစေလာက္တုန္းကမတၱရာနယ္တစ္ဝိုက္မွာေတာ့ ဆင္းရဲသား (ေက်ာမြဲစစ္စစ္) ဘဝက ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ သူေဌးႀကီးျဖစ္သြားတဲ့ “အရဟံ ဦးဆင္” အေၾကာင္း လူတိုင္းလိုလိုက တအံ့ တၾသ ေျပာမဆုံးေအာင္ တစ္နယ္လုံးကို ဟိုးေဝးတေက်ာ္ ျဖစ္ရပ္ပါပဲတဲ့။

ဒီေနရာမွာ အထူး သတိထားရမွာကေတာ့ “ဘုရားရွင္ရဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ၊ ႏႈတ္ကပါဌ္ေတြမွာ ဘယ္ဂုဏ္က ဘယ္ဂုဏ္ထက္ ပိုသာတယ္၊ ဘယ္ဂါထာက ဘယ္ဂါထာထက္ ပိုသာတယ္၊

ဘယ္ဂါထာက ဘယ္ဂါထာထက္ ပိုၿပီး အစြမ္းထက္ တယ္လို႔ ကြဲျပားျခားနားမႈ မရွိပါဘူး။ ရတနာသုံးပါးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ နည္းေကာင္း နည္းညံ့ ခြဲဖို႔ မလိုဘူး။ နည္းျမဲဖို႔ပဲ လိုတယ္” ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ အလိုအရေတာ့ အာေသဝနပစ္ၥည္းတပ္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ကံအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ “မျပတ္ေလ့က်က္ေနတဲ့ အာစိဏၰကံ” ပါပဲ။

အာစိဏၰကံ ထက္သန္ျမဲၿမံလာရင္ ပစၥဳပၸန္မွာ မ်က္ျမင္ဒိ႒ ခံစားရတဲ့ “ဒိဌဓမၼ ေဝဒနိယ” အက်ိဳးေကာ ေနာင္အဆက္ဆက္ “သမၸရာယိက” အက်ိဳးကိုပါ ထင္ထင္ရွားရွား ႀကီးႀကီးမားမား ေပးတတ္စျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အခုဘဝမွာ အသစ္ျပဳလုပ္တဲ့ ကံေတြဟာ ကိုယ္တိုင္အက်ိဳးေပးနိုင္တဲ့ “ဇနကသတၱိ” ဆိုတာ ရွိသလို ကံေဟာင္းေတြကို အားေကာင္းၿပိဳ အက်ိဳးေပးခြင့္ရလာေအာင္ ေထာက္ပံ့ ကူညီေပးတတ္တဲ့ “ဥပထမၻကသတၱိ” ဆိုတာလဲ ရွိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကုသိုလ္ တိုင္းဟာ ျပဳဆဲဘဝမွာပဲ ေကာင္းက်ိဳးေတြေပးတတ္,တိုးေစတတ္တယ္ဆိုတာ အရဟံ ဦးဆင္လို ျဖစ္ရပ္မ်ားအရ သိသာထင္ရွားပါတယ္။

မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီးထံမွၾကားနာမွတ္သားခဲ့ရသည့္အတိုင္းအမရပူရၿမိဳ႕တူေမာင္းတိုက္ပဓာနနာယက ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲေမဓိယ (အဂၢမဟာပ႑ိတ)ထပ္ဆင့္မိန႔္ၾကားဆုံးမခ်က္ကို ေမၽွဝတင္ျပလိုက္ပါတယ္။

Credit:ဓမၼေဘရီအရွင္ဝီရိယ-ေတာင္စြန္း